Mittwoch, 7. November 2012

NJË POEZI NGA VAILD HYZOTI

 
MË KA HUMBUR E DASHURA

 E bëra denoncimin në policinë e shtetit,
Në europol, interpol, në gazetat e mëdha,
Plotësova formularët me kërkesat standarte:
“Shënjat e vecanta që ka…”.
Dhe kudo tunden kokën të pakënaqur,
Krejt skeptikë tregohen me mua.
Thua të gjithë s’e njohin dashurinë,
Ka në botë njerëz që kurrë s’dashuruan?
Vetëm gazetat qenë më tolerante,
Lajmin e vunë në kolonën për humbjen e qenve.
Pastaj më nisën ambulancën,
Të prisja të dashurën në spitalin e të cmëndurve.
S’e di në qenë hetuesë a mjekë,
Në qenë studentë të degës së pikturës,
Prisnin t’u jepja një shpjegim të plotë,
Për moshën, sytë, buzët, shijen e gjuhës…
Dhe unë të gjitha ia thashë,
Se 17 vjece e dashura ishte,
Nuk bën tualet, e ka të panevojshëm,
Se bukurinë e ka të natyrshme,
Se buzëqeshjen e ndez sa më sheh
Dhe në sy mban portretin tim.
Unë flisja…Ata shënonin në letra.
 ...mjekët më shtruan,
Gazetat kërkonin shpërblim.
Për të dy palët, vetëm të ma gjenin
Nënshkrova t’u jepja shpirtin tim.
Më thanë të gjithë se do kërkojnë e do ma sjellin,
Në shpirtin ,(për siguri) u jap më parë.
Tani kërkoj në boshësinë e vetvetes.
Po shpirtin tim ajo vajzë ka marrë…

Keine Kommentare:

Kommentar veröffentlichen