Freitag, 12. April 2013

Tri poezi nga Lumo Kolleshi

 
NAIMI

Nje shekull e nuk ndahemi dot,
Harresa vetedigjet ne qiejt e harrimit.
Engjellor si atehere vjen shenjti driteplote,
Varrin e le bosh ne boshesine e moskuptimit.
Prej tij bejme nje çast sikur ikim,
Lekundemi si dege pa trung drejtpeshimi,
Copra te zemres prej vetes bejme t’i flakim,
Nen flaket e qiririt na i mbledh,
Me to krijon profecine e bashkimit



 FRASHER

Për ne vendlindjen e tyre nisen fjalët,
Fjalët e gjuhës që u bënë dritë.
Shpirti vjen ketu të lartojë shkallët,
Të takohet veç një çast me perënditë.

Një kupë qiell për haxhillëkun e ri,
Frashëri krahet e bredhave hap në maj.
Çdo gur të flet shqip te frashëllitja shtëpi,
Ketu Shqipëria gjen Mekën e saj.
 
 

 BEKTASHIANE

Im at me kokë i deshi frashëllinjtë,
Si një myhib i ndershëm bektashi;
Emrat e tyre gjithë dritë
I thirri me radhë te djemtë e tij.

Im at i jepte shpirt çdo guri
E tokat i bleronte veç me pemë,
Nën jastëk „Lulet e verës „ vuri
E kurrë nuk i ndau me Skënderbenë.

Im at ma rrëfente „Qerbelanë“
Fshehtas ndanë vatrës netëve të dimrit,
Në ëndërr më dilnin trembëdhjetë imamë,
I trembëdhjeti kish fytyrën e Naimit

Im at ndoqi gjurmën e Abas Aliut,
Lart në Tomorr therrte kurbanë.
Iku nga kjo botë me brengën e Samiut,
Për eshtrat që prehje atje larg nuk i kanë.

Keine Kommentare:

Kommentar veröffentlichen